Aşk acısı

“
Sevgilisini yanında bulundurmaya alışmış bir adam, dedi kuş dostu, birbirine dolaşan ellerin eşitlik işaretiyle ya da bele ya da omza dolanan kolun daha korumacı işaretiyle sevgilisine bağlanan bir adam, gözlemlemeyi bilirseniz, hemen tanınır: Tek başınayken iki kişiyle olduğu gibi yürümez; ama yalnızlığa alışkın bir adam gibi de yürümez. Bir beden eksiktir, o bedenin görünmeyen izi varlığını hissettirmeyi sürdürür; sanki adam bir yokluğa dayanır, bir hayaletin yanında yürür gibidir. Dik duruyor gibi görünür, oysa incelikli şeyleri görmeyi bilenlere göre, bir yarısı koparılıp alınmıştır; o yarının kaybı sonsuza dek adamın dengesini bozar. Ne söylediğimi biliyorum, diye ekledi kuş dostu, her zaman yalnızca kuşları sevmedim.

(…)

Anlamsızca, çocukluğumdaki eski şarkı sözleri kafamın içinde dönüp duruyor. Artık ormana gitmeyeceğiz, defne ağaçları kesildi.
“

(Olivier Rolin / “Port Sudan” )

Bu bir köşede dursun böylece...

Karşındakinden „nefret“ edebilmeyi de kendi içinde bir başarı mı saysam, yoksa sadece kendine eziyetin başka bir türü mü? Ben onu beceremedim hiç bak... Deniyorum, bazen olur gibi oluyor; ama anlık „başarılar“ diyeyim... Luzumundan fazla empatik bir yan alıkoydu beni hep, hep onu da anladım (ya da anlamaya çalıştım diyelim), kendimde aradım çokça kabahati.. Bir de böyle bir kendine eziyet var.. Meraklısına... :P

(Bu konuda en özlü ve sürekli kafamda dolaştırdığım öğüdü ise sevgili Mehmet Hocamdan almıştım zamanında: "Burak, biraz da AN-LA-MA!")

Ama daha önce de yazdığım gibi, dünya durmadan dönüyor ve iyi ki dönüyor da bizi de bir şekilde tekrar katıyor hayatın akışına... Yoksa...

Ezginin Günlüğü'nün bir şarkısı var ya:

„Unutmak kolay, ateşte yürümek kolay
ateş kül oluyor zamanla
çok kolay unutmak“

İşte böyle bir şey, ateş kül olacaksa da zamanla, ateşte yürümek ne kadar kolaysa, o kadar kolay unutmak... Bu cepte, ama...

Yine de bu süreçlerin en acı neticesi, bunca sevgi ve emeğin ardından her şey kül oldukça, yaniden başlamaya dair kuşkular birikmesi insanın içinde sanırım.

Yani eskiden vazgeçtin, o güzel...

Yeni bir şeye var mısın?

Soru bu.

Çünkü en naif, en insan yanın kırılmış (en az) bir kere. Elbette, hormonların da desteğiyle, bir eş arar gönül kendine; ama artık bu arayışta eski coşkun hal değil de ürkek-kırık bir umut vardır içinde olsa olsa.. Ona artık sen umut bile diyemez, olmayacak bir dilek gözüyle bakarsın, yeri geldiğinde bu olmayacak duaya amin diyecek misin sorusu ise zamanın vereceği bir yanıtı bekler durur. Bir eksik yalnızlık içinde mi devam edeceksin, yoksa tekrar kırılma ihtimalini göze alabilecek misin? (Tabii ki bu soruların yanıtı bir yana, gündeme gelebilip gelememesi biraz da şartlara ve şansa bağlıdır, vs.)

Ne diyelim, mukadderat, alnımza ne yazıldıysa o! :P

Belki yine kanarız, yine yanarız...

Bir de yarı ilgili/yarı ilgisiz bir Cenk Taner şarkısından küçük bir parçayla tamamlayayım:

„
(…)
üzülme, boşver desem de, kalp acısı gereklidir.
kadın-erkek; kedi-köpek; siyah-beyaz.
neyse sen bir çay yap, ayağını uzat, ti-vi’ye bak;
olası cinayetlerden, maç tahminlerinden oluşan yola koyul.
hayalkırıklığı kasabasında şerif üzgün, bar kapalı, silahlar sahte.
(…)
„


Not: Bu metin aşağıdaki yazıya yaptığım yorumdan ufak 1-2 değişiklikle devşirilmiştir:

http://kirkaltincigalaksi.blogspot.com/2009/06/ask-ve-ofke.html